Odejście Leo Messiego z reprezentacji stawia Argentynę przed ogromnym wyzwaniem: trzeba zastąpić GOAT-a. Przez ponad dwie dekady w narodowych barwach, z czego 15 lat jako kapitan, Messi wziął na siebie każdą odpowiedzialność i zdobył każde trofeum. Stał się centralną postacią drużyny i jej symbolem.
Trener Lionel Scaloni nazywa Messiego “niezastąpionym zawodnikiem”. Bez niego reprezentacja traci bardzo wiele. Traci 126 goli, czyli rekord strzelecki wszech czasów, oraz 67 asyst, również na pierwszym miejscu w historii. Traci kreowanie szans, bo ma 193 bezpośrednie udziały w bramkach w 208 meczach. Traci specjalistę od stałych fragmentów gry, który strzelił 76 goli z rzutów wolnych i rzutów rożnych. Traci pierwsze i ostatnie podanie, z 12 asystami na mistrzostwach świata. Traci indywidualną klasę i przywództwo, mistrza świata i Copa América. Traci kreatywność, prestiż, osiem Złotych Piłek i 47 trofeów, zdolność przyciągania sponsorów i spokój w trudnych chwilach. Traci także geniusz w decydujących meczach, czyli gole w finałach Copa América i mistrzostw świata. I to jeszcze nie wszystko.
Héctor Oesterheld, autor “Eternauty”, najsłynniejszego argentyńskiego komiksu, mawiał, że “jedynym prawdziwym bohaterem jest bohater zbiorowy, nigdy indywidualny, nigdy samotny”. Te słowa pasują do Messiego, który osiągnął to, co osiągnął z reprezentacją, dopiero wtedy, gdy otaczała go drużyna. Ta zbiorowa praca będzie również fundamentem przyszłości kadry.
Życie toczy się dalej, a Argentyna musi nadal rywalizować. Nigdy nie znajdzie drugiego Messiego, który zastąpi go jeden do jednego, więc zadanie wypełnienia tej luki musi wziąć na siebie cała grupa. Scaloni, który doskonale to rozumie, powiedział wprost: “Razem spróbujemy zastąpić to, co robił Leo”.
Mając to założenie, redakcja wspólnie z argentyńskim insiderem Diego Monroigiem ustaliła, którzy zawodnicy mogliby najlepiej przejąć poszczególne elementy gry, w których Messi był wybitny. Celem jest kolejny wielki turniej, czyli mistrzostwa świata w 2030 roku, a Scaloni próbuje zbudować drużynę zdolną znów rywalizować o najwyższe cele.
“Jedyną drogą jest świetny zespół, w którym każdy dokłada swoją cegiełkę” – podkreśla szkoleniowiec. Nie będzie to łatwe. Będzie musiał rozdzielić między kilku piłkarzy role, które przez lata skupiały się w głowie, sercu i lewej nodze najwybitniejszego zawodnika w historii.
Kandydaci do zastąpienia umiejętności Leo Messiego w reprezentacji Argentyny
Gole: Lautaro Martínez (lub Julián Álvarez)
Bez Messiego najważniejszym strzelcem Argentyny powinien być Lautaro Martínez, co już pokazał w półfinale mistrzostw świata z Anglią. Kapitan i najlepszy strzelec Interu Mediolan to decydująca postać w Serie A i groźny napastnik w polu karnym. Obok niego będzie grał Julián Álvarez. Gwiazdor Atlético Madryt często rezygnuje z własnych goli na rzecz pomocy w innych fazach gry, na przykład w rozegraniu, ale potrafi też zagrozić bramce rywala.
Opinia insidera: Lautaro jest kluczowym napastnikiem dla Scaloniego i Argentyny, ogniwem łączącym rozegranie z wykończeniem. Nie licząc Messiego, jest najlepszym strzelcem ery Scaloniego z 32 golami.
Kluczowe podania: Alexis Mac Allister
Wraz z rozwojem środka pola Argentyny gwiazdor Liverpoolu był przesuwany między różnymi rolami i pozycjami, nie tracąc przy tym swoich atutów. Inteligencja i wszechstronność utrzymują go w podstawowym składzie. Jego jakość przy piłce, czytanie gry i zaangażowanie stopniowo cofały go w głąb boiska, by zapewniał posiadanie piłki i asekurację.
Celność podań Mac Allistera pomagała ograniczać sytuacje, w których Messi cofał się zbyt głęboko po piłkę, a będzie kluczowa przy czystym rozegraniu. Podobny wkład z linii obrony może wnieść lewa noga Lisandro Martíneza.
Opinia insidera: Piłkarz z klasą światową, z dużym doświadczeniem w Premier League. Kluczowe nazwisko na kluczowej pozycji. Znaczna część gry Argentyny przechodzi przez jego nogi. Wszechstronny pomocnik, jak lubi mówić Scaloni.
Asysty: Enzo Fernández (lub Nico Paz)
Młodzieniec, który wybił się na mundialu w Katarze 2022, jest już ustabilizowanym podstawowym zawodnikiem reprezentacji. Jego czytanie gry i przestrzeni oraz umiejętność dochodzenia do pola karnego rywala wyróżniają go spośród innych. Świetnie rozumie się z Julianem Álvarezem i dobrze współpracuje z Lautaro Martínezem.
Paz ma wizję i precyzję, by w nieobecności Messiego zostać głównym twórcą gry Argentyny, choć nie stanie się to od razu. Jego gra powinna z czasem stawać się jeszcze bardziej przemyślana, co pozwoli w pełni wykorzystać talent.
Opinia insidera: Idealne uzupełnienie dla Mac Allistera. Kolejny piłkarz Premier League z dużymi zdolnościami rozgrywającymi i obecnością w końcowej fazie ataków. Może stać się najlepszym przyjacielem napastnika.
Kreatywność z numerem 10: Nico Paz (lub Enzo Fernández)
Mimo młodego wieku Nico Paz spędził już kilka sezonów jako jeden z głównych motorów kreatywności w Como, rewelacji Europy. To, co robi we Włoszech w koszulce z numerem 10, czyli nadaje tempo i organizuje każdy atak, nie będzie łatwe do powtórzenia w reprezentacji Argentyny, ale pokazuje, na co go stać w odpowiednim środowisku.
W kadrze ma kilku doświadczonych partnerów, w tym Enzo Fernándeza, którzy mogą podzielić się kreatywnym ciężarem, jaki po Messim pozostaje.
Opinia insidera: Na podstawie formy i występów Paz jest wiodącym kandydatem do pomocy Argentynie w przejściu obok pożegnania Messiego, a Scaloni szczególnie go ceni. Ma zdolności rozgrywające, kreatywność i gole, a w Como nosi numer 10. Główny kandydat do dziedziczenia dziesiątki, z całym znaczeniem i symboliką, jakie się z tym wiążą.
Stałe fragmenty gry: Julián Álvarez
Nawet przy Messim w składzie Álvarez już zyskał odpowiedzialność za rzuty rożne i wolne z dalszej odległości od bramki. Te najbliżej bramki naturalnie należały do Messiego, ale bez Leo “La Araña” będzie odpowiedzialny za wszystkie, także te z pola karnego, które potrafią rozstrzygnąć mecze i mistrzostwa.
Álvarez przejął już tę rolę w klubie i nie będzie miał problemu z tym w reprezentacji. Technika i charakter nigdy mu nie brakowały.
Opinia insidera: Argentyna nie narzeka na dobrych wykonawców, ale Julián Álvarez wydaje się przeznaczony na specjalistę drużyny od stałych fragmentów. W każdym klubie, w którym grał, bez względu na wiek czy status, przejmował wykonywanie stałych fragmentów i zdobywał bramki oraz asysty. Bez Messiego mógłby jeszcze bardziej wzmocnić partnerstwo z Lautaro Martínezem.
Indywidualny wpływ: Gianluca Prestianni (lub Franco Mastantuono)
Niesamowita zdolność driblingu młodego Messiego, którą było widać także w tym, jak chronił piłkę w późniejszych latach, wydaje się przechodzić na nową generację Argentyny. W przeciwieństwie do Messiego Prestianni atakuje z lewej strony na prawą, ale ma podobnie destabilizujący wpływ na rywali dzięki zwodom i nieprzewidywalnemu prowadzeniu piłki. Napastnik Benfiki potrafi sam przełamać defensywne bloki.
Franco Mastantuono oferuje coś podobnego z przeciwnej flanki, choć jego gra wydaje się bardziej przemyślana, a rozwój może z czasem poprowadzić go w stronę bardziej centralnych obszarów boiska.
Opinia insidera: Prestianni należy do młodszego pokolenia i przeżywa znakomity okres w Benfice. Jego dryblingi i skuteczność strzelecka rzucają się w oczy, ale kluczem będzie adaptacja do grupy i wywalczenie miejsca w przyszłości. Mając zaledwie 20 lat, już wygląda na jednego z nowych filarów argentyńskiego ataku.
Przyciąganie uwagi obrony rywala: Julián Álvarez
Pod względem techniki, mentalności i możliwości fizycznych niewiele rzeczy Álvarez nie potrafi zrobić na boisku. Jego szeroki zestaw umiejętności obejmuje wyczucie ustawienia i przestrzeni, jakie posiada tylko nieliczna grupa. Messi tworzył przestrzeń i rozciągał obronę, chodząc; Julián robi to w pełnym biegu. Obaj jednak umieją czytać ustawienie obrony, zwodzić ją ruchem i grać dla drużyny, gdy sami nie mogą rozwiązać sytuacji. To cecha, która powinna tylko rosnąć wraz z karierą.
Opinia insidera: Jedną z mocnych stron Juliána jest zdolność do pozostawania w grze także bez piłki, w stylu przypominającym Messiego. Może stać się decydującym czynnikiem w tworzeniu szans. Praca w obronie i poświęcenie czynią go kompletnym zawodnikiem.
Międzynarodowy prestiż: Lautaro Martínez
Po odejściu Messiego Argentyna nie brakuje globalnych gwiazd, choć blask reflektorów rozkłada się teraz równomierniej. Mimo to Lautaro Martínez wyróżnia się, bo strzela gole (ponad 180), zdobywa trofea (dziewięć i wciąż przybywa) i od lat konsekwentnie znajduje się wśród najlepszych strzelców Serie A. Ta regularność na poziomie klubowym pozwoliła mu utrzymać miejsce w kadrze w trudnych okresach bez goli i predestynuje go do roli jeszcze bardziej wpływowego zawodnika w przyszłości.
Opinia insidera: Jego doświadczenie jest dużym atutem, podobnie jak długa historia gry w Interze. Jako strzelec, mistrz Włoch i piłkarz wysoko szanowany przez rywali, w ostatnich latach rywalizował nawet o czołowe miejsca w głosowaniu do Złotej Piłki, zajmując siódme miejsce w 2024 roku.
Spokój w decydujących momentach: Alexis Mac Allister
Mózgiem nowej Argentyny powinien być Mac Allister. Choć może grać na różnych pozycjach, jego inteligencja i opanowanie przekonały Scaloniego, by przesunąć go do głębszej roli, w której zapewni równowagę całej strukturze. Gwarantuje nie tylko jakościowe pierwsze podanie, ale też to, że drużyna zagra właściwym tempem we właściwym momencie.
Jego zadaniem będzie przekazywanie spokoju, który go definiuje: twórcom, by mogli tworzyć, a całej drużynie, by mogła grać z pewnością siebie wymaganą w starciach z najmocniejszymi rywalami.
Opinia insidera: Wie, kiedy pressingować, kiedy przyspieszyć grę i kiedy podkręcić tempo podań. Może grać gdziekolwiek w środku pola.
Rozstrzyganie wyrównanych meczów: Enzo Fernández (lub Lautaro Martínez)
Pomocnik Manchesteru City pokazał to na swoim pierwszym mundialu, gdy wszedł z ławki i zdobył fenomenalnego gola w meczu z Meksykiem, ożywiając kampanię Argentyny. Potwierdził to kilka miesięcy temu w półfinale z Anglią potężnym strzałem z dystansu. Enzo Fernández jest stworzony na największe momenty, czy to dzięki talentowi, czy sile woli.
Messi miał tej cechy bardzo dużo, a Lautaro Martínez posiada coś podobnego dzięki swojemu instynktowi strzeleckiemu. Już w meczu z Anglią pokazał, że potrafi dać drużynie wszystko, gdy ma to największe znaczenie.
Opinia insidera: Obok młodego wieku ma doświadczenie zdobyte w Katarze i na mistrzostwach świata 2026. Zdobywca nagrody dla najlepszego młodego zawodnika mundialu 2022 był kluczowy w meczu z Meksykiem, a presja największej imprezy FIFA nigdy nie pokazała, by na niego wpływała. To także urodzony zwycięzca, z dziewięcioma trofeami w wieku zaledwie 25 lat.
Przywództwo w rywalizacji: Cristian Romero (lub Emiliano Martínez)
Był już kapitanem na boisku, nawet bez opaski, zanim Scaloni uznał go za właściwego człowieka do przejęcia roli w nowej erze. Ta decyzja odzwierciedla zarówno wspólny wybór, jak i rolę przywódczą, na którą sam już zapracował. “Cuti” Romero jest częścią tego mistrzowskiego pokolenia, podziela jego wartości i je uosabia. Obok niego pozostaną inni weterani, zwłaszcza Emiliano Martínez, lider rywalizacji, który wspiera drużynę z bramki swoimi słowami, paradami i pasją między słupkami.
Opinia insidera: Wybrany przez Scaloniego, Romero nosi teraz opaskę. Oficjalny debiut jako kapitan zaliczył w towarzyskim meczu z Boliwią, w którym strzelił nawet gola. Był liderem w Tottenhamie Hotspur, a teraz pełni tę samą rolę pod wodzą Simeone w Atlético Madryt. Fakt, że Messi praktycznie poparł go jako kapitana, mówi wszystko o tym, co reprezentuje w grupie.
Jak Argentyna może wystawić skład na pierwszy mecz mistrzostw świata 2030
Jako gospodarz jednego z meczów inauguracyjnych w 2030 roku, kiedy FIFA obchodzi stulecie turnieju, Argentyna ma już zapewnione miejsce. Do tego czasu jeszcze długa droga, a być może ten eksperyment jest nieco śmiały, ale możemy spróbować przewidzieć wyjściowy skład Scaloniego na pierwszy mecz mistrzostw świata w erze post-Messiego.
Na tę okoliczność, u siebie i w rozszerzonym turnieju, wyobrażamy sobie ustawienie ofensywne.
Przy założeniu, że wiele wspomnianych nazwisk znajdzie się w składzie, największym znakiem zapytania pozostaną obie pozycje wahadłowych. Na prawej obronie zagra Agustín Giay, a na lewej Román Vega lub Juan Soler. Wszystkich jednoczy jednak ten sam cel: sprawić, by nieobecność Messiego była choć trochę mniej odczuwalna.
Ta ekipa będzie marzyć, by znów sprawić radość Lionelowi, który tym razem nie będzie z nimi na boisku. Będzie marzyć o kolejnym finale mistrzostw świata i będzie zdeterminowana, by utrzymać Argentynę na szczycie światowego futbolu.